‹ Terug

Hier is de volledige tekst uit de column, netjes opgemaakt en overzichtelijk gestructureerd voor optimale leesbaarheid:

ODAKLANKEN

nr. 22 23 2026 — 23 Mei tot en met 5 Juni 2026

PINKSTEREN

Heimwee.....

Blijkbaar kunnen wij, mensen plotseling een gevoel krijgen waardoor we het niet langer meer uithouden en waardoor we min of meer gedwongen worden om naar huis terug te keren en al het mooie van een vakantie op te geven. Daarover nadenkend lijkt mij dat gevoel van heimwee nog erger wanneer we - die pijn in ons voelend - niet meer naar huis terug kunnen gaan, onze ouderlijke woning en onze ouders zijn er niet meer... en we verlangen er toch zo vurig naar.

Maar ook is het pijnlijk wanneer we niet terug kunnen keren vanwege oorlogsgeweld, gevangenis of wat voor reden dan ook!

 

Maar wat heeft heimwee nu met Pinksteren te maken?

Heimwee zegt ons iets over gemis... we missen onze dierbare; we missen datgene of diegenen die ons dierbaar zijn...

Heimwee is als een schip op het stille water... het is windstil... we komen noch vooruit, noch achteruit...

Heimwee wacht op de beslissing: ga ik terug?, geef ik wat ik nu heb op? - en ga ik terug... zoals de Verloren Zoon terugging naar Zijn Vader... en dat teruggaan is heus geen afgang, zo in de zin van dat je op je kop krijgt... maar teruggaan met de zekerheid: ze ontvangen me met open armen, zoals de verloren zoon in de armen van zijn vader werd gesloten. Er was geen enkel verwijt, alleen maar echte vergeving!

 

Pinksteren nu is het feest van diegenen die zijn teruggekeerd, die na een lange tocht van rondzeilen op de wateren, toch weer eindelijk voet aan wal hebben gezet, aan de wal van de thuishaven.

Pinksteren is het feest van de Zeilende Kerk.

De Kerk wordt namelijk vaak vergeleken met een schip. Het schip kent zijn kapitein, zijn matrozen en passagiers. En wanneer we aan boord gaan, dan weten we als passagier dat onze toekomst van nu af aan in de handen van de kapitein, stuurman e.a. ligt, maar evenzeer dat het schip afhankelijk is van weer en wind, van zaken die van te voren niet vast te stellen zijn.

 

En het schip van de Kerk vaart over de wateren, trots, machtig en schitterend, maar diezelfde Kerk ofwel schip kan ook gehavend over de wateren varen, gekwetst door een storm, speelbal van weer en wind, van intimidatie, roddel, kwaadsprekerij, oorlog en geweld.

 

Maar een schip kan ook totaal weerloos liggen op de wateren, weerloos doordat geen enkele wind in de zeilen te bespeuren valt. We zijn als schip totaal afhankelijk van de wind... we komen op eigen kracht nog wel wat vooruit... maar dat is beperkt.

 

Toen Christus met Hemelvaart van boord ging, leek het alsof er geen motor meer aan boord was, de drijfveer was weg... lusteloos dobberden de apostelen in hun schip op de wateren. Er was wel een stuurman, Petrus, en de apostelen en andere medewerkers, maar HIJ WAS ER NIET, DE WIND IN DE ZEILEN ONTBRAK!

 

En zo dreef het Schip van de Kerk tussen Hemelvaart en Pinksteren stuurloos voort, ze wisten zich geen raad meer, ze wisten niet welke kant. Ze hadden heimwee naar Hem toen Hij nog aan boord was, toen Hij bij ons was, toen Hij met ons het Brood brak, toen Hij aan zieken en armen de handen oplegde, toen Hij de bevrijdende woorden van God de Vader tot ons sprak. Het was allemaal ook zo mooi: de mensen liepen achter Jezus aan, zij droegen Hem letterlijk op de handen.

In alle plaatsen waar Hij kwam werd Hij als de nieuwe Koning, als de Messias begroet. En zij, de apostelen, waren zijn uitverkorenen, zijn vrienden.

 

Ja, het was prachtig, er was geen vuiltje aan de lucht te bespeuren, heerlijk zeilweer, zij hadden de wind mee, het ging hen voor de wind... maar toen kwamen de donkere wolken van de Goede Week opzetten en toen liepen ze van Hem weg. En ze dreven stuurloos rond op het water van eenzaamheid en onzekerheid.

Christus had hen gezegd te bidden, vol te houden in gebed, in Godsvertrouwen. Wachtend op de Heilige Geest.

En jawel hoor..... de zeilen van het schip van de kerk komen bol te staan op de dag van Pinksteren: bol van de Heilige Geest.

 

Wat betekent dat als mensen bij elkaar komen, als mensen - ondanks verscheiden afkomst, van welke nationaliteit of volk dan ook - omwille van Christus samenkomen dan zullen zij het Woord van de Heer verstaan, dan zal het Pinksterwonder blijven gebeuren. En dat is de betekenis van het verhaal van Pinksteren.

De apostelen en leerlingen werden enthousiast, ze geven hun heimwee op en trekken er op uit. In woord en daad, in vuur en vlam, getuigen zij van Hem en dragen zij Zijn Liefde uit!

 

Moge Gods Geest ook ons begeesteren, opdat wij in Zijn Geest leven.

 

Gezegende Pinksterdagen, Kapelaan A. van der Wegen